Ndunètte
di Raffaele de Seneen
Ere bèlle nanònne, strìtte u’ curpètte e lònghe ‘a gònne, ‘na bella uagliòne,
de nòme facève ‘Nndunètta Liòne. ‘U liòne ‘u Ginnètte ca càse a’ chiazzètte. ‘U marìte a fa ‘a guèrre, ’na fìggije ìnde ‘a pànze e n’àte pe’ ’ndèrre. Ere fòrte ‘Ndunètte, nu carabbenìre, jève sèmpe de frètte: ha vuttàte ‘a carrètte, ha teràte ‘a galètte, ha chesùte, ha tagghijàte, quanda pàste ha sc’kanàte. ‘Na guèrre e po’n’àte, sèije fìgghije, i nepùte, po’ ‘na bòmbe è cadùte pùre ‘a chese ha perdùte.
Ere ‘ndìste nanònne nonostànte ‘a sfertùne,
s’avezàve ògne vòte, repegghijàve u’ cammìne. Ere bèlle nanònne, i capìlle ca’ nève, u’profùme ‘a castàgne, se leggève u’ giurnàle maije sendìve ‘na làgne. Sòtte a cìnde s’è arrèse, c’ha lassàte ‘na lègge: “N’acalàte màije ‘a càpe, nen sentìteve grègge, ambaràte, studiàte e mettìte da pàrte. N’aspettàte ‘a fertùne ije nen l’àgghije màije vìste”.
aprile 2014